Culthelden aan de Langeleegte

Voetbalromantiek is zoveel meer dan alleen een stadion. Zo kwam ik in mijn zoektocht naar prachtige beelden ook veel foto’s tegen van oud spelers en trainers die naam maakte aan de Langeleegte. Tijdens de zoektocht naar culthelden die floreerden aan de Langeleegte zag ik al snel namen voorbij komen als Angelo Cijntje, Gerard Wiekens, Marnix Kolder en Harris Huizingh. Allen spelers die ik zelf nog zag spelen. Ook speelde oud internationals Frans de Munck en Dick Nanninga in het geel/zwart en zag ik namen zoals Rikkert La Crois, en Henk de Haan voorbij komen. Voor mij genoeg reden om het een en ander nader te onderzoeken en te beschrijven in het onderwerp Culthelden aan de Langeleegte.

Rikkert La Crois:

fdf

In mijn zoektocht naar helden van weleer, kwam telkens dezelfde naam voorbij, Rikkert La Crois. De man met misschien wel de mooiste voetbalnaam ooit is voor de oudere Veendam- en GVAV (voorloper FC Groningen) fans een absolute held. Een ouderwetse midvoor, veelal scorend met het hoofd en jarenlang topscorer aller tijden van Veendam, totdat Marnix Kolder hem afloste enkele jaren voor het faillissement.

La Crois heeft die topscorers titel overigens wel bij GVAV met niet minder dan 128 doelpunten.

De naam alleen al is cult genoeg, Een Groningse voornaam met een bijna adellijke Franse achternaam, mooi samengesmolten tot Rikkert La Crois. Rikkert La Crois werd in 1934 geboren in Groningen. De ‘Stadjer’ speelde vanaf 1952 in het eerste elftal van GVAV-Rapiditas en werd al snel een gevreesde midvoor die ongenadig hard en doelgericht kon koppen.

Tussen 1954 en 1956 speelde hij tevens voor het Nederlands Militair Elftal, onder andere tijdens de  destijds hoog aangeschreven ‘intergeallieerde kampioenschappen in Italië’ en wedstrijden in Turkije.

Meer dan tien jaar reeg hij de doelpunten aaneen voor GVAV toen in 1963 het destijds grote Go Ahead uit Deventer voor de deur stond. Voor liefst 50.000 gulden, een enorm bedrag in die tijd, werd La Crois verkocht aan Go Ahead. Een goed huwelijk werd het helaas niet aan de Adelaarshorst en amper een jaar later haalde GVAV de verloren zoon voor 35.000 gulden terug naar het Oosterpark aan de Zaagmuldersweg.

Na twee jaar  op het oude nest gespeeld te hebben vertrok hij in 1965 naar Veendam, waar hij in slechts 4 jaar tijd liefst 81 doelpunten wist te maken, veelal met het hoofd. Decennia lang was La Crois dus all-time topscorer aan de Langeleegte, totdat ene Marnix Kolder er 94 maakte, zij het verspreid over een veel langere periode.

In 1969, op 35-jarige leeftijd, stapte hij nog over naar SC Heerenveen, maar La Crois kende inmiddels al verregaande knieproblemen en die dwongen hem de kicksen aan de wilgen te moeten hangen. Liefst 622 wedstrijden speelde La Crois in het betaalde voetbal. Hij bleef gelukkig nog wel actief als jeugdtrainer/begeleider bij zowel SC Heerenveen als FC Groningen.

Rikkert La Crois, voor velen een grote onbekende, voor de Veendam supporters een echte held uit het verleden. Niet voor niets een eervolle vermelding in de Culthelden aan de Langeleegte.

e22ee 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Henk de Haan:

www

Henk de Haan werd geboren in 1962 te Ten Boer, een dorp niet ver boven de stad Groningen. Hij begon in zijn woonplaats te voetballen bij VV Omlandia waarna FC Groningen in 1979 (via zijn latere trainer bij Veendam, Henk Nienhuis) hem aantrok waarmee Henk zijn gedroomde overstap maakte. Hij zou uiteindelijk tussen 1982 en 1984 slechts 25 wedstrijden spelen voor de FC Groningen.

Zijn hoogtepunten waren de Europese clashes met FC Groningen tegen het grote Atletico Madrid en Internazionale. Na geheel verrassend de Madrilenen in de eerste ronde uitgeschakeld te hebben, won Groningen vervolgens thuis met 2-0 van Inter. Een nog grotere stunt leek in de maak, maar helaas werden de Groningers in Italië, gek genoeg in Bari, met 5-1 afgedroogd en was het Europese avontuur voor FC Groningen én Henk de Haan voorbij. Toch treurde hij niet al te lang, zijn directe tegenstander op deze legendarische avond was de vermaarde superspits Alessandro Altobelli welk na afloop direct van shirt met de Haan wilde wisselen.

Maar de Haan werd in deze gehele periode bij FC Groningen eigenlijk nooit geen vaste basisspeler en hij koos in 1984 dan ook voor een overstap naar SC Veendam. Deze club vol noeste arbeiders op het veld voelde als een warm bad voor hem. Henk de Haan moest het niet hebben van zijn voetbal kwaliteiten, wat hijzelf als geen ander wist, maar ging altijd voorop in de strijd en maakte heel wat spitsen 90 minuten lang het leven zuur. Iets wat ze in de Veenkoloniën graag zagen en het maakte hem op de Langeleegte een publiekslieveling.

In de 9 jaar dat hij Veendam diende, promoveerde de club zelfs twee keer naar de eredivisie en kwam zelfs de traditionele top-3 met knikkende knieën naar de Langeleegte. Het verblijf in de hoogste afdeling duurden beide keren niet lang, maar Henk de Haan werd wel tot twee keer toe verkozen tot speler van het jaar.

Scoren deed Henk de Haan zelden. Naar eigen zeggen moest hij de bal van de tegenstander afpakken en gauw weer inleveren bij iemand met dezelfde kleur. Toch maakte hij ooit een prachtig doelpunt op de Langeleegte met een kiezelhard schot vanaf 30 meter. Volgens de geruchten bracht hij zelf de videocassette met zijn doelpunt naar de landelijke studio waarna zijn doelpunt ook nog daadwerkelijk tot Doelpunt van de Maand werd verkozen.

Na een lange tijd vol vervelend blessureleed besloot Henk de Haan in 1993 te stoppen met profvoetbal, hij speelde nog enkele jaren bij de Oosterparkers alvorens er echt de brui aan te geven. Na zijn voetbal carrière werkte hij onder andere bij de Rabobank in Delfzijl en bekleedde hij enkele commerciële functies bij FC Groningen.

Toch zou zijn carrière plots een andere wending krijgen toen Veendam tegen faillissement aanvocht. Met zijn charisma en oprechte enthousiasme werd hij hét gezicht en de grote initiator om Veendam te redden van de ondergang. Hij trad onder meer op in goed bekeken praat programma’s als Voetbal International en De Wereld Draait Door, steevast in T-shirt met daarop  het SMS- en rekeningnummer waar heel Nederland hun gulle bijdrage aan kon leveren. Deze optredens werden muzikaal begeleid door Henk zelf die op hilarisch maar zuivere wijze de trompet bespeelde. Zoals bekend slaagde zijn missie helaas niet. Toch besloot Henk niet bij de pakken neer te gaan zitten en startte hij zijn eigen evenementenbureau ‘Henk Evenement’n’.

Anno 2016 loopt zijn bureau als een trein en organiseert hij vele reisjes naar grote sportevenementen door heel Europa en treedt hij veel op als gast spreker bij bedrijven of voetbalkantines. Tevens zijn de door Henk de Haan gesproken termen ‘Broez’n’ en ‘Pom pom pom’ inmiddels begrippen in Nederland. Maar eigenlijk is Henk de Haan zelf ook een begrip geworden door het hele land. Met recht is Henk de Haan een echte Cultheld aan de Langeleegte!

22432

 

 

 

Joop Gall:

123we

Geboren op tweede kerstdag 1963 in Hoogezand-Sappemeer, precies tussen Groningen en Veendam.

Gall zette zijn eerste stapjes op het voetbalveld in de stad Groningen, bij de Vogels en Velocitas alvorens weggeplukt te worden door het grote FC Groningen, de wens van bijna iedere jonge voetballer uit deze gelijknamige provincie.

Hij was net als Henk de Haan een passionele verdediger en geliefd bij het publiek, al had Gall duidelijk veel meer leiderskwaliteiten dan de Haan, was hij altijd verbaal goed aanwezig in het veld en had Gall de natuurlijke capaciteiten zijn medespelers aan te sturen.

Zijn voetbal carrière kende drie clubs maar in een opmerkelijke samenstelling. Drie periodes FC Groningen, allen vervolgd door drie periodes Veendam met in 1990 één seizoen een uitstapje naar SC Heerenveen.

In 1999 stopte Gall met betaald voetbal en kwam hij tot het respectabele aantal van 383 wedstrijden waarin hij 36 keer wist te scoren, een behoorlijk aantal voor een verdediger. Wat niemand verraste daarna was dat Gall zich ging toeleggen op het trainersvak. Na als assistent trainer bij FC Groningen ervaring te hebben opgedaan, mocht Joop in 2005 als hoofdtrainer bij Veendam voor het eerst op eigen benen staan. Een uiterst succesvolle periode volgde, Gall en Veendam waren jarenlang een twee-eenheid. In 2007 was men zelfs dicht bij promotie naar de eredivisie.

In 2011 besloot Gall dat hij eens ergens anders in de keuken wilde kijken en werd hij trainer van het ambitieuze Go Ahead Eagles. Gall, niet bepaal d op zijn mondje gevallen en door sommigen als eigenzinnig en betweterig bestempeld, kreeg het ontzettend moeilijk in de Adelaarshorst. Hij kon niet goed opschieten met assistent Paul Bosvelt en de supporters kozen de kant van hun clubicoon. De resultaten waren ook verre van goed, na een dikke nederlaag in Helmond gingen de supporters verhaal halen bij de spelersbus, waarop een geëmotioneerde en geknakte Gall vervolgens besloot per direct zijn ontslag in te dienen, nog binnen zijn eerste seizoen in Deventer.

Deze zwarte bladzijde wilde Gall snel doen  vergeten en nog voor het einde van het seizoen, werd hij trainer van FC Emmen, eigenlijk de rivaal van SC Veendam. Na drie relatief succesvolle seizoenen besloot FC Emmen niet met Gall door te willen, ondanks een knappe vijfde plek het laatste seizoen.

Waarvan ik dacht dat Gall al heimwee zou krijgen als de hunebedden buiten zicht raakten, verbaasde ik mij dat hij nu in 2016 een Oekraïens avontuur is aangegaan, bij het welbekende Stal Dniprodzerzjynsk, wie heeft er niet een poster van deze club boven bed hangen? Voor het eerst dat Gall een functie gaat bekleden buiten zijn vertrouwde omgeving.

Waarom Joop Gall nog nooit geen trainer is geworden van FC Groningen? Boze tongen beweren dat de beleidsbepalers geen hoge pet van hem op hebben, of hem gewoon ongeschikt vinden. Ook al staat Joop bekend als een feestneus op partijtjes, ik vond hem voor de camera wel eens tikkeltje te zelfverzekerd over komen, maar toen ik hem zo oprecht feest zag vieren bij ons op de tafel in de Langeleegte (zie verhaal: ‘de laatste keer dat ik SC Veendam zag’) en zich niet groter voor deed als een ander, won Joop Gall toch wel weer sympathie bij mij.

Na daarna twee keer , al dan niet door Joop’s eigen toedoen, niet al te netjes behandeld te zijn, zou het mooi zijn als Gall zou slagen in Oekraïne. Misschien kan hij met zijn leiderskwaliteiten en praatjes zelfs de vrede enigszins herstellen daar, staand aan de tafel bij Poetin want eerlijk is eerlijk, Joop is een geweldige man met de hart op de juiste plek.

dssw

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Angelo Cijntje:

De vierde en laatste cultheld van deze editie heb ik regelmatig zien spelen, Angelo Cijntje. De kleine opkomende back, die met zijn snelle korte pasjes de hele rechterflank bestreek, die na de millenniumwisseling niet weg was te denken uit een doorsnee SC Veendam opstelling. Als Cambuur supporter wist ik dat als we tegen Veendam speelden, de heer Cijntje het onze linksbuiten knap moeilijk maakte, zowel verdedigend als aanvallend, en Cijntje onze voorhoedespelers meer meters lieten maken dan dat ze lief waren. 31321

Angelo Cijntje, geboren in Willemstad, hoofdstad van Curaçao, groeide op in Rotterdam. Als jeugdspeler van VV Spijkenisse viel hij op bij de scouts van SC Heerenveen en besloot Cijntje naar het Noorden des lands te verkassen. Hij brak echter nooit door in het Friese Haagje en speelde dan ook geen officiële wedstrijd voor de Friezen.

In 2001 koos Ryangelo (z’n echte naam) voor een avontuur in Scandinavië, bij het Finse KuPS Kuopio, uitkomend op het hoogste niveau. Lang duurde het avontuur niet, nadat de competitie afgelopen was, keerde Cijntje terug naar Nederland en tekende een contract bij SC Veendam, toen nog niets vermoedend dat hij het gezicht en publiekslieveling van de club zou worden.

Liefst twaalf seizoenen speelde hij voor SC Veendam, zelden een wedstrijd missend, totdat het faillissement de wederzijdse liefde tussen Cijntje en SC Veendam ruw ontnamen. Wie SC Veendam zei, zei Angelo Cijntje en dat gold ook andersom, beide namen waren onlosmakelijk aan elkaar verbonden.Angelo Cijntje speelde uiteindelijk liefst 309 wedstrijden en scoorde daarin 7 doelpunten voor Veendam. Hij had in deze jaren ook een heuse interland carrière opgebouwd, speelde voor de Nederlandse Antillen en later Curaçao en wist zelfs één interland treffer te maken.

Cijntje ging na het ter ziele gaan van Veendam nog een jaar naar FC Groningen, als amateurprof. De voetbal carrière van Cijntje leek als een nachtkaars uit te gaan want hij speelde nooit en zat vaak zelfs niet eens op de bank. Maar ook in Groningen had Cijntje inmiddels een cultstatus bereikt en uit respect mocht Angelo Cijntje van de clubleiding, die gelukkig gevoel voor sentiment hadden, in de allerlaatste wedstrijd van het seizoen, een paar minuten voor tijd invallen en zo op 33-jarige leeftijd zijn eredivisie debuut maken.

Cijntje verkaste daarop naar de amateurs van hoofdklasser ACV uit Assen en begon hij een inmiddels goed draaiende sportschool in Veendam, Cijntje Personal Fit. Na twee jaar in Assen gespeeld te hebben, kwam Cijntje erachter dat combinatie Hoofdklasse/eigen zaak hem steeds zwaarder viel en nam afscheid bij ACV.

Niet dat Cijntje stopte met actief voetbal, integendeel, vanaf volgend seizoen is Angelo Cijntje weer te bewonderen aan de Langeleegte, niet in het stadion maar bij de amateurtak ernaast, derde klasser Veendam 1894. Samen met Marnix Kolder hopen ze dat ze bij deze ambitieuze club oude tijden doen laten herleven en ooit weer terug te keren in de Langeleegte op hoog niveau.

De eerste stap is gezet, hopelijk gaat het ze lukken, mét (in wat voor functie dan ook) Angelo Cijntje! Angelo Cijntje is wat mij betreft niets minder dan Mister SC Veendam.

ewqe

 

 

 

 

 

 

 

3 gedachtes aan “Culthelden aan de Langeleegte

  1. Adam Bock

    Nu graag verder… Hans Ooft…Jetse Pascal… Karel Liklikwatil…Jurry Koolhof…Henk Schoonbeek…Tony mc.Nulty…Leo Beenhakker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.