Culthelden aan de Langeleegte deel 2

Alweer een week geleden dat deel 1 van Culthelden aan de Langeleegte werd gepubliceerd. Wederom geweldige reacties waaronder van een van de hoofdpersonen zelf Henk de Haan. Ook deze week besteden wij ruim aandacht voor drie culthelden die men heeft mogen bewonderen aan de Langeleegte. Vandaag is het de beurt aan Henk Nienhuis, Gerard Wiekens en Marnix Kolder. ‘Wij stierven nog liever dan dat we aan de Langeleegte verloren’
Veel leesplezier:

Henk Nienhuis:

08048422

Door de meeste Veendam supporters wordt hij gezien als de enige echte ‘Mister Veendam’.

Onder leiding van de bevlogen trainer werden de hoogtepunten van de club behaald, namelijk de twee promoties naar de eredivisie, met een middelmatig elftal maar als gouden collectief wist Nienhuis het onmogelijke te bereiken, tot twee keer toe zelfs, en mag Henk Nienhuis zeker niet ontbreken in onze lijst der Culthelden aan de Langeleegte.

Henk Nienhuis, zoon van een Herenboer, werd geboren in 1941 te Nieuw Buinen, niet ver van Veendam. Hij begon met voetballen in zijn geboortedorp bij arbeidersclub VV Nieuw Buinen en werd daar als groot voetbaltalent bestempeld. Op 21-jarige leeftijd lijfde Veendam hem in. Een grote toekomst werd voorspeld voor de energieke middenvelder die, zoals een goede Veenkoloniaal betaamt, voorop in de strijd ging en een enorme wil had om te winnen.

Zijn spel viel al snel op bij de grotere clubs, zelfs Feyenoord toonde belangstelling, maar dat zag Henk vooralsnog toch niet zitten en hij verlengde zijn contract bij Veendam. Het ging voor de wind met zijn voetbalcarrière, getuigen zijn selecties voor Jong Oranje. Echter een week voor de wedstrijd tegen Jong Denemarken ging het gruwelijk mis. In de competitiewedstrijd tegen Eindhoven, thuis op de Langeleegte, liep hij na een smerige tackle van zijn tegenstander een kuit- en scheenbeenbreuk op, een kapotte knie én verbrijzelde enkel.

Na een jaar van lang revalideren maakte hij zijn rentree maar hij zou nooit meer zijn oude niveau weten te halen. Een grote transfer had hij allang uit zijn hoofd gezet, maar toch bleef hij nog 10 jaar voor Veendam op verdienstelijk niveau spelen.

Zijn hoogtepunt als speler was de promotie met Veendam van de 2e naar de 1e divisie, in een legendarische wedstrijd tegen Fortuna Vlaardingen werd met 2-1 gewonnen. Trainer destijds? Een erg jong lefgozertje uit Rotterdam genaamd Leo Beenhakker, een twintiger, even oud als Henk Nienhuis…

Na zijn voetbalcarrière werd hij trainer, eerst jarenlang bij Nieuw Buinen en daarna assistent-trainer bij FC Groningen tijdens hun gloriejaren in de jaren tachtig, ten tijde van de met geld smijtende suikeroom Renze de Vries, met als hoogtepunten de Europese duels tegen Atletico Madrid en Internazionale.

In 1984 kwam Henk Nienhuis als trainer bij eerstedivisionist Veendam op eigen benen te staan. Op dat moment kende Veendam ook een financieel moeilijke periode maar bleek het aanstellen van Nienhuis de ommekeer voor de club. Nienhuis wist in alle lagen van de regio zieltjes te winnen en zo stegen zienderogen de toeschouwersaantallen aan de Langeleegte.

Slechts één seizoen later, 1985/1985 gebeurde het schier onmogelijke, promotie naar de eredivisie. In de nacompetitie werden RKC en Willem II verslagen en kwamen plots een seizoen later Ajax, Feyenoord en PSV naar de Langeleegte, sensatie alom in de Veenkoloniën.

Het werd een prachtig avontuur maar helaas kon degradatie net niet worden voorkomen. Dat was absoluut geen ramp voor Nienhuis en consorten. Men besefte maar al te goed dat ze boven hun stand hadden geleefd en keerden met het borst vooruit terug in de eerste divisie.

Maar toch flikte Veendam het kunstje een jaar later opnieuw en promoveerde men meteen wéér naar de eredivisie. De strijd werd opnieuw aangegaan met de grote en vaak arrogante clubs uit het Westen die met dedain neer keken op dat kleine clubje in die verre uithoek waar het altijd waait.

Anekdotes over Henk Nienhuis zijn er te over in zijn jaren als trainer, hier een kleine greep(sommige op YouTube te vinden):

-Bezeten als hij was, kon hij zijn spelers soms zo hard toe schelden dat het hele stadion kon meegenieten. Henk de Haan weet er alles van, nadat hij eens bijna de winnende voorzet gaf aan de spits van de tegenpartij…

-Na de legendarische 1-3 overwinning van Veendam op het grote FC Groningen, nota bene in het Oosterpark, besluit Henk Nienhuis in zijn enthousiasme, al dan niet provocerend, een ereronde te maken door het stadion, inclusief vreugdedansje, daar was men niet bepaald van gediend en duurde het lang voor Nienhuis het stadion kon verlaten.

-Later speelde Veendam ook in het Oosterpark tegen hun grote broer met 1-1 gelijk, wat men vierde als een overwinning, Henk Nienhuis voorop. Na de persconferentie wilden Groningen supporters hem aanvallen, sloot hij zich op in de keuken van de kantine en moest de politie er zelfs aan te pas komen om de orde te herstellen. Onder escorte werden Nienhuis, zijn vrouw en dochter naar de bus begeleid, een regen van spuug en bier kregen ze er gratis bij.

-Tijdens een wedstrijd tegen Feyenoord scoren de Rotterdammers de gelijkmaker vlak voor tijd, volgens Henk meters buitenspel, door zijn woede uitbarsting werd de wedstrijd 10 minuten stil gelegd, het doelpunt bleef goedgekeurd.

Na zijn periode als trainer werd hij directeur van Veendam en later ook nog van FC Groningen. Bij beide clubs zorgde hij voor doorgroei van de club, bij Veendam werden de eerste Business units geplaatst en lag Nienhuis later in Groningen met nog een paar bestuursleden toentertijd het fundament voor de Euroborg, het huidige hypermoderne stadion van de FC.

Ook was Nienhuis nog enkele jaren zaakwaarnemer en staat hij te boek als de grote ontdekker van Bas Dost, spits bij VFL Wolfsburg.

In de Langeleegte staat nog altijd een bronzen borstbeeld van Henk Nienhuis, een geliefd man in de Veenkoloniën en voor mij symboliseert Henk Nienhuis de club Veendam met deze (h)eerlijke uitspraak:

‘Wij stierven nog liever dan dat we aan de Langeleegte verloren’

Met trots een echte cultheld!

20130424_Boy_Nijgh_0011a

 

Gerard Wiekens:

manchester-city-gerard-wiekens-375-merlin-s-f.a.-premier-league-04-autograph-edition-sticker-52838-p

Gerard Wiekens speelde zijn loopbaan slechts voor twee clubs, SC Veendam en…. Manchester City. Hoe een nuchtere Groninger ‘Citizen’ werd.

Wiekens werd geboren in Oude Pekela en maakte al op 17-jarige leeftijd zijn debuut voor BV Veendam. In het eerste seizoen vormde hij samen met de ervaren Henk de Haan het centrale duo achterin. Onder het kielzog van de Haan werd Wiekens al gauw basisklant en onomstreden. Nadat de Haan zijn carrière beëindigde werd de nog jonge Wiekens op zijn twintigste al benoemd tot aanvoerder. Vele clubs toonden al gauw belangstelling voor de blonde leider van Veendam maar Wiekens volgde zijn gevoel en bleef zijn Veendam trouw. Hij wou wachten op het juiste moment om de juiste stap te maken, iets wat uiteindelijk nog zeven jaren duurde.

Toch werd het lange geduld wat Wiekens had, in 1997 beloond toen het destijds op het tweede Engelse niveau acterende maar nog steeds grote Manchester City belangstelling toonde. Veendam werkte volledig mee en Wiekens had zijn droomtransfer te pakken, tot verbazing van velen buiten de Groningse veenkoloniën.

Het grote avontuur aan de andere kant van de Noordzee legde Wiekens uiteindelijk geen windeieren. Al in zijn debuutwedstrijd stal hij de harten van de fans door meteen al een doelpunt te maken en was hij binnen de kortste keren vaste basisspeler op Maine Road, het toenmalige bolwerk van Manchester City.

Toch zou zijn eerste seizoen als Citizen in een grote deceptie eindigen. Manchester City degradeerde naar de Second Division, Engelse derde niveau, het absolute sportieve dieptepunt in de historie van de club. City was nota bene één van de oprichters van de Premier League vijf jaar eerder, wat inmiddels de rijkste en invloedrijkste competitie is ter wereld.

De fans droegen ondanks de sportieve malaise Wiekens op handen, hij werd zelfs zo populair dat er speciale oranje shirts verkocht werden met de opdruk ‘Walking in a Wiekens Wonderland’. De eerste paar honderd shirts waren tot grote verbazing van Wiekens binnen een dag uitverkocht.

Gelukkig verging het de club inmiddels ook beter, na slechts één seizoen langs alle krochten van het derde niveau geweest te zijn, wist men te promoveren naar de First Division, het huidige Championship.

Voor Gerard Wiekens was dit seizoen, 1998/1999, de mooiste uit zijn carrière, met als ultieme bekroning het feit dat hij door de fans werd verkozen tot  ‘Player of the Year’ van Manchester City, in Engeland een prijs met aanzien.

Het jaar daarop denderde City door en wist het meteen door te stoten naar de Premier League, om een jaar later meteen weer te degraderen en jawel, wéér een jaar later wéér op het hoogste niveau terug te keren, kunt U het nog volgen? De heen-en-weer-boot was er niets bij. (bijnaam voor het altijd tussen Eredivisie en Jupiler League peddelende FC Volendam). Gerard Wiekens maakte in hele korte tijd dus vele hoogte- en dieptepunten bij deze roemruchte club mee.

Maar sinds die laatste promotie (2002) speelt Manchester City onafgebroken in de Premier League, waar ze natuurlijk ook thuis horen, is de club inmiddels een speeltje geworden van een paar miljardairs uit de Verenigde Arabische Emiraten en heeft men ook al een landskampioenschap (2012) op hun erelijst mogen bijschrijven.

In de Premier league was Wiekens aanvankelijk ook basisspeler en speelde hij tegen de grootste spitsen ter wereld. Een gedenkwaardige wedstrijd speelde hij in de stadsderby tegen Manchester United waar hij Ruud van Nistelrooy 90 minuten lang aan banden legde. City won die wedstrijd dik verdiend met 3-1. Lovende kritieken waren er voor de verdediger en in de tabloids schenen de Engelse topclubs hem in het vizier te hebben. Tot een nog grotere transfer is het nooit gekomen. Nadat City stapje voor stapje de weg omhoog zette en steeds meer inkomsten verwierf uit het miljoenenbal van de Premier League, werden er ook steeds grotere namen aangetrokken en belandde onze Gerard op een zijspoor.

Na 182 wedstrijden en 10 doelpunten vertrok Gerard Wiekens in 2004 uit Engeland. Ondanks belangstelling van enkele eredivisieclubs, waaronder FC Groningen, ging Wiekens terug naar zijn oude liefde SC Veendam, op de vertrouwde Langeleegte. Geld was geen issue meer en Wiekens vond dat hij als oud-Veendammer het niet kon maken voor FC Groningen of FC Emmen te gaan spelen.

Ondanks een vervelende blessure die hij in 2004 opliep op het verfoeide kunstgras (wat hij de schuld gaf) van FC Omniworld, nu Almere City, speelde Wiekens nog door tot medio 2009 waarna hij afscheid nam bij de club waar hij ook was begonnen, SC Veendam.

In totaal speelde Wiekens 337 officiële wedstrijden voor de club, waarin hij 26 keer wist te scoren. Na zijn loopbaan werd hij assistent-trainer bij SC Veendam en tegenwoordig is hij jeugdtrainer bij FC Groningen.

Gerard Wiekens heeft zijn plek in de lijst van ´Culthelden aan de Langeleegte´ zeker verdiend.  Wie in Nederland kan nog meer zeggen dat hij vereeuwigd is in een illuster rijtje met onder andere Sergio Aguëro, Yaya Touré en Carlos Tevez, allen ooit verkozen ‘Player of the Year’, een nuchtere jongen uit Oude Pekela ging hen voor.

221244

 

Marnix Kolder:

103a4cff-61ff-4052-a54b-02b72bf63f33_kolderIn de vorige editie van ‘Culthelden aan de Langeleegte’ plaatsten we Rikkert La Crois in de spotlights, nummer twee op de topscoorderslijst aller tijden van Veendam. Dan mag natuurlijk de nummer één ook niet ontbreken, Marnix Kolder.

Marnix Kolder zag het levenslicht in 1981 in Winschoten, op een steenworp afstand van Veendam. Hij doorliep de jeugdopleiding van BV Veendam en al op 16-jarige leeftijd maakte hij zijn debuut voor Veendam in het betaalde voetbal.

Tien seizoenen lang was hij een plaag voor alle defensies in de Jupiler League, met zijn sterke duel- en kopkracht in combinatie met zijn venijnige en doelgerichte linkerbeen bezorgde hij menig verdediger en doelman van clubs als TOP Oss, Helmond Sport en Dordrecht een slechte avond.

Op 26-jarige leeftijd maakte Kolder in 2007 de overstap naar de grote broer uit de provincie, FC Groningen. Kon Kolder zijn doelpuntenmachine ook een treetje hoger laten werken? Het antwoord was toch enigszins verrassend nee, hij wist in zijn eerste jaar eredivisie geen vaste basisplaats af te dwingen en zijn optredens werden beperkt tot veelal korte invalbeurten, en helaas voor hem wist hij geen enkele keer in een officieel duel voor FC Groningen  te scoren.

Kolder maakte wel zijn Europese debuut, typerend voor zijn periode bij de Groen-Witten mocht hij in de 90e minuut invallen in het duel tegen Fiorentina.

VVV Venlo bood in 2008, een jaar na zijn transfer, uitkomst voor zijn uitzichtloze situatie en Kolder verliet zijn vertrouwde omgeving om in Limburg zijn doelpuntenmachine weer aan de praat te krijgen. In zijn eerste seizoen in ‘de Koel’ was Kolder een basisspeler, maar kwam hij slechts tot drie doelpunten voor de Venlonaren. Toch had hij wel degelijk een aandeel in dit voor VVV zeer succesvol verlopen seizoen, want men wist mét Kolder promotie af te dwingen naar de eredivisie. Een nieuwe kans voor Kolder om zijn eerste eredivisie doelpunt te maken.

Echter werd Kolder nog voor de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen medegedeeld dat hij niet in de plannen van de nieuwe trainer (Glen de Boeck) voor zou komen, en koos Kolder eieren voor zijn geld.

Hij keerde met een ervaring rijker, maar een knagende illusie armer, terug aan de Langeleegte.  Op het oude vertrouwde nest voelde hij zich weer helemaal in zijn element en wist hij weer met enige regelmaat de vijandelijke veste te doorboren.

Marnix Kolder wist zelfs een gedenkwaardige mijlpaal te bereiken, hij loste Rikkert la Crois af als topscorer aller tijden van Veendam, met 94 doelpunten zal zijn naam voor eeuwig in de boeken blijven staan.

Toch kreeg Kolder in 2011 geen contractverlenging van de club die hij zo lief had. Desondanks hoopte hij in het betaalde voetbal actief te blijven, echter bleven aanbiedingen uit. Ietwat teleurgesteld zei hij het betaalde voetbal vaarwel. Harkemase Boys was er als de kippen bij en deed hem een goede aanbieding waarmee Kolder instemde en leek Kolder de nieuwe aanvalsleider te worden van de ambitieuze Harekieten. Hij moest in Harkema Martijn Barto doen vergeten, die vertrokken was naar Cambuur.

Kolder had nog maar net geposeerd voor de selectie/elftal foto, toen het naar de eredivisie gepromoveerde Go Ahead Eagles bij hem op de stoep stond. Marnix Kolder kwam voor een groot dilemma te staan, hij had met zijn volle verstand getekend bij Harkemase Boys maar zijn gevoel zei toch dat dit toch de laatste kans was om toch nog eens te schitteren in het betaalde voetbal, Go Ahead Eagles zag in Kolder de onbetwiste aanvalsleider.

Na enig getouwtrek en pittige gesprekken, ging de leiding van Harkemase Boys overstag en zonder ook maar een competitie duel gespeeld te hebben in de Friese Wâlden, maakte Kolder geheel onverwachts op 32-jarige leeftijd zijn rentree als prof.

Aan de Vetkampstraat in Deventer werd Marnix Kolder inderdaad de onomstreden aanvalsleider en binnen afzienbare tijd werd hij zelfs de drager van de aanvoerdersband. Kolder werd zeer populair onder de supporters en als klap op de vuurpijl promoveerde Go Ahead Eagles een jaar later naar de eredivisie.

Kolder vreesde voor zijn plek, maar de clubleiding behield alle vertrouwen in hem en dat betaalde zich uit. Niet alleen handhaafde de club zich het eerste seizoen knap, ook  viel er dat seizoen een grote last van zijn schouders. Wat eerder bij FC Groningen en VVV Venlo niet lukte, slaagde uiteindelijk wel in de Adelaarshorst: Marnix Kolder wist zijn allereerste doelpunt te maken op het hoogste niveau.

Eenmaal verlost van deze last, wist hij uiteindelijk toch nog tien maal voor Go Ahead Eagles te scoren in de eredivisie. Het tweede seizoen werd een kleine teleurstelling, de Deventenaren hadden een moeilijk seizoen en helaas bleek degradatie onafwendbaar.

Er moest een trede lager bezuinigd worden en Kolder mocht vertrekken. Kolder ging nog een jaartje naar FC Emmen, waarvoor hij tien keer scoorde,  alvorens deze zomer te besluiten dat het welletjes was geweest met zijn profcarrière.  Enkele hoofdklassers toonden interesse, maar net als Angelo Cijntje is Marnix Kolder vanaf heden te bewonderen vlakbij de Langeleegte, bij de nog bestaande amateurtak van de voormalig profclub, het ambitieuze Veendam 1894. Zoals eerder vermeld bij Angelo Cijntje hopen we dat dit het begin is van iets heel moois en dat er hopelijk op den duur weer betaald voetbal valt te bewonderen in Veendam.

Schrijvend aan deze ode over de culthelden, is er opvallend vaak een zelfde parallel tussen spelers en trainers, een soort rode draad in de verhalen. Of je nou een toptransfer maakte in binnen- of buitenland, je de ster was of een waterdrager, vrijwel iedereen kreeg heimwee naar de Langeleegte, een warm bad voor de doorsnee Veenkoloniaal, een koude douche voor de rest van Nederland.

sc-veenda222m

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.